KAPİTALİZME İSLAM MI BULAŞMIŞ? MÜSLÜMANA KAPİTALİST KANI MI KARIŞMIŞ?

“Nebiye Arı”

-Abdestli Kapitalistler sömürdükleri insanların kemiklerini sıyırırken ‘bismillah’ demeyi asla ihmal etmezlerdi.-

***

Yanından hızla geçerek caddede ki yağmur sularıyla banyo yapmasına sebep olan jeep sahibine esaslı bir bağırtı savurmak üzereydi ki, sürücü koltuğundaki başörtülü kardeşini görüp iç çekmeyi yeğledi.  Her yağmur ve kar zamanında sitemler ettiği ayakkabısına baktı eğilip, su geçirmese onunla daha kolay geçinebilirdi.

***

Grev yapan tekstil işçilerinin yanına gelen İslam büyüğü;

—Müslüman kanaatkâr olmalıdır. Zühd sahibi olmalıdır. Az ile yetinmeyen çoğunu bulamaz zaten. Gelin bu davadan vazgeçin, sizlere yakışmıyor. Dedi.  İşçilerden birisi:

—Peki ya Patronlar için olan din farklı mı hocam? Dedi.

Kapitalizm damarlarımıza çikolata ile enjekte edilip, gözlerimiz mor bir bulutla kaplanmıştır.

***

En kalabalık Filistin eylemlerinden birindeydi adam, öfkeliydi kardeşlerinin kanının dökülmesine karşın. İsrail Filistin’e düşmanlığını sürdürdükçe düşman sayısı yükseliyordu.

Heyecanla slogan atan genci görünce gülümsedi, eylemlerin ön safında yüksek tondaki sesiyle tanımıştı onu.  ‘Kahrolsun İsrail,  işbirlikçi ABD’ sözleriyle kolunu kaldırıp haykırırken cebinden Marlboro markalı sigara paketi düştü. Adam onu almak için eğildiğinde, gözlerinin önünde ışıldayan adidas ayakkabıları gördü.

Sigara paketini gülümseyerek uzattığında, genç sevinçle teşekkür etti. Adam kolunu hızla kaldırıp ‘Kahrolsun Kapitalizm’ diye bağırdı gencin yüzüne. Şaşkınlıkla geri çekilen genç, adamın yüzüne şüpheyle baktı. Gence arkasını dönüp Filistinlilere ve eylemcilere dua edip uzaklaştı adam.

Gözlerin âmâ

Kalbin sandıklarda

Aklın örülmüş kâbuslarla

Be hey genç neyine bu dava!

***

Haftalık dini sohbetlerinden çıkan 2 bayan modern kıyafetleriyle örtüşmeyecek şekilde koşuşturdular park ettikleri arabalarına doğru. Arabasına ulaşan tesettürlü(!) bayan derin bir soluk aldı, şalını çekiştirip kısa eteğini düzelttikten sonra:

—Umarım trafik yoğun değildir tatlım. Yekbir giyimin kış defilesini kaçırmaya dayanamam.

—Evet canım yha, İslami camianın ilk kez modernliğini ispat edip defileler düzenleyen; İslami kesimin Moda Devi. Son yıllarda böyle şeyler arttı da düzgün giyinmeye başladık, diyerek kahkaha attı.

Sohbetlerin yapıldığı villada çalışan başörtülü hizmetli, misafirlerin dağıttığı odayı toplayıp temizlerken dilinde –elhamdülillah- zikri vardı.

“Aşırı mal sevgisinden sakının! Çünkü sizden öncekiler aşırı mal sevgisi yüzünden helak oldular. Bu özellik onlara cimriliği emretti, cimrileştiler. Akrabalarıyla münasebeti kesmeyi emretti, kestiler. Zulm ve günahlara dalmayı emretti, daldılar.” ( Müslim, Ahmed b. Hanbel)

***

Sonuna bakmak için başını kaldırdığında binanın büyüklüğü karşısında başı döndü, camlarından yansıyan parıltılı güneş ışıkları gözlerini rahatsız etti. Onu ne kadar özlediğini düşünüp gülümseyerek binanın görkemli kapısından içeriye girdi.

Kendisini takımlarının içinde kişilikleri kaybolmuş vücutları genişlemiş erkekler, sert el hareketleri ile karşılayıp, durdurdu.

—Beyefendi kiminle görüşmek istemiştiniz? Burası özel bir iş yeridir, herkes elini kolunu sallayarak giremez. Randevunuz var mı?

Böyle bir durumla ilk kez karşılaşan adam, şaşkınlıkla arkadaşının ismini söyledi:

—Randevum yok ama kendisi eski arkadaşımdır. Eğer geldiğimi kendisine iletirseniz eminim kabul edecektir.

—Beyefendi bu şekilde sizi içeriye alamam, randevusu olmadan kimseyle görüşme yapmaz patronumuz. Kendisi saygın bir kişiliktir, belirli kuralları var.

Adam bu saçmalığın ne olduğu üzerinde düşünürken, koluna giren koruma/kollama görevlisi onu sürüklemeye başladı. Farklı duygular içerisinde gelen adam, bu tavır karşısında sinirlenip koruma görevlisini kolundan söküp atmaya çalıştı. Sesler yükseldi ve binanın girişi karnaval havasına büründü.

—Neler oluyor burada! Diyerek asansörden çıkan patronun sesini duyan herkes durdu.

Sadık koruma görevlisi atıldı hemen:

—Efendim, randevusu olmadığı halde, sizinle görüşmek isteyen bu beyi çıkarmaya çalıştıkça kendisi bize zorluk çıkarıyor, dedi.

—Ah eski dostum, korumaların kabalığından dolayı senden özür dilerim. Seni gördüğüme şaşırdım. Hangi sebeplerden dolayı buralardasın söyle bakalım?

—Hele şükür be kardeşim. Cemalini görmek epey zor oldu benim için. Şehre eski dostları ziyaret için dönmüştüm. Seni de göreyim dedim, gerisi malum..

—Çok iyi etmişsin kardeşim. Seninle görüşmeyi bende isterim, fakat bu aralar işler yoğun. Şimdi de bir yardım yemeği var, birkaç milletvekili dostum da katılacak. Yarın da başkanla Cuma namazında buluşacağız modern Fakirun camiinde. Anlayacağın dostum büyük adam olmak zor iş. Hadi Allaha emanet ol!  Diyerek eski arkadaşının elini sıkıp gülümseyerek korumaları eşliğinde ilerledi.

Her namazda cemaatleyim

Yardımlarımı kurumlardan esirgemeyenim

Bir ayağımda Gucci pabuç

Elimde işçilerimin verilmemiş hakları

Dolanır gözlerim gökdelen semalarında

Sevdalanır yüreğim bankaların dolu kasalarında

Dinim elimde yapboz misali

Bir kısmına dayarım başımı

Görmez gözlerim aleyhime olan aslını

Adım Müslüman

Tadım kuru ayva

Kişiliğim kusmuk misali

Ruhum Pazar malı

Kaybolmuşluğumdan bihaber

Yükselerek düşüyorum semalarından dinin.

Kaynak: ortakyasam.org

Göteborg Üniversitesi’nde ilahiyatçı olan Gunnar Samuelsson, ilk çağda yazılmış antik yazılara dayanarak yaptığı çalışmada, Hz. İsa’nın inanıldığı gibi çarmıha gerilerek ölmemiş olabileceğini öne sürdü.

Samuelsson’e göre, İsa çarmıha gerilerek değil, başka bir infaz aracıyla öldürülmüş olabilir. İsveçli teolog, ilk çağda uygulanan çarmıha germe uygulaması üzerine hazırladığı 400 sayfalık tezinde, İncil’de İsa’nın idamında uygulanan yöntem hakkında kesinlik bulunmadığını savundu.

Samuelsson, İncil’de İsa’nın sadece bir “stauros” taşımak zorunda bırakıldığını belirtti. Birçok bilgin, “stauros” kelimesinin antik Yunancada “haç”, bu kelimeden türeyen fiilin ise çarmıha germe eylemi düzenlemek olan “anastauroun” olduğu yorumunu yaptı.

Ancak, M.Ö 800 yılına kadar uzanan antik yazılar üzerinde 3.5 yıl araştırma yapmış olan Samuelsson, İncil’de geçen kelimelerin birden fazla anlamı olduğunu ortaya çıkardı. İsveçli din bilimci, “stauros” kelimesinin aslında kazık/sırık/direk ve idam cihazları anlamına geldiğini belirtti.

Samuelsson, buradan yola çıkarak İncil’de bahsedilen “stauros”un gerçekte bir kazık, ağaç gövdesi veya tamamen farklı bir şey olabileceğini öne sürdü. Aynı zamanda “anastauroun” fiilinin “elini kaldırmaktan, bir müzik aletini yasaklamaya kadar” birçok eylemi temsil ettiğini belirtti.

TEK İDDİASI BU DEĞİL

Samuelsson’un Hıristiyanlığın en güçlü inanışlarını sorguladığı bulguları sadece kelime anlamlarından gelmiyor. İsveçli ilahiyatçı, aynı zamanda çarmıha germenin Roma İmparatorluğu döneminde alışılmış bir yöntem olmadığını tezleriyle ortaya koydu.

Çarmıha germe hakkında binlerce İbranice, Aramice, Latin ve Yunan el yazması inceleyen Samuelsson, çarmıhın esirleri öldürmek için değil, öldürüldükten sonra kazığa geçirilen bir yöntem olarak ortaya çıktığı sonucuna ulaştı. Dayanılan antik yazılardan birinde, Roma’nın ilk çağ filozoflarından Genç Seneca, savaş sonrasında binlerce esirin kazıklara geçirildiğinden ve ölülerin de kazığa oturulduğundan bahsediyor.
Samulsson, antik yazıların çok dikkatli bir şekilde incelendiği zaman, çarmıha germe vakalarının sadece iki ya da üç defa rastlandığını söylüyor.

İsveçli ilahiyatcının bulguları, Roma döneminde çarmıha germenin çok sık uygulandığını belirten kitaplarla çelişiyor. Birinci yüzyılda üç Roma imparatoruna danışmanlık yapan Yahudi tarihçi Flavius Josephus’un yazılarına değinen Samuelsson, Romalı askerlerin bir Yahudi ayaklanmasında ele geçirdikleri tutsakları idam etmek için birçok vahşi yöntem kullandıklarını belirtti.

İsa’nın yaşadığı dönemde uygulanan idam yöntemlerinin sanılandan çok farklı ve çeşitli olabileceğini belirten Samuelsson, neden çarmıhın baskın Hıristiyan motifi olduğunu da bilmediğini belirtti. İsveçli din adamı, İsa’nın ölümü ardından ikinci yüzyılda hazırlanan el yazmalarında T ve X şekilli çarmıhların sıkça kullanılmaya başlandığına dikkat çekti.

Ya ruh diye bir şey yoksa

ŞİMDİ sıkı durun.

Hayatınızla, dünyayı algılama biçiminizle ilgili en büyük ezberinizi bozmaya hazır mısınız?

Bu güzel pazar günü dudak uçurtacak bir konuya gireceğiz.
Şu konuşma, televizyon için bilim adamları ile sohbetler yapan bir gazeteci ile Tufts Üniversitesi’nin en parlak bilim adamlarından biri olan Daniel Dennett arasında geçiyor.
Daniel Dennett’in kim olduğunu anlamanıza yardımcı olmak için, başında bulunduğu ekipte yer alan üç bilim insanının isimlerini vereyim.
Richard Dawkins, Francis Crick ve James Watson.
Crick ve Watson, DNA’yı keşfeden insanlar.
Şimdi kemerlerinizi bağlayın ve bakın bu ünlü bilim adamı ne diyor.
İkisi arasındaki konuşmayı aynen, satırı satırına aktarıyorum:
İkisi, bir makine olarak gördükleri insan denen varlık üzerine konuşuyor.
* * *
Eduardo Punset: “Demek bu makinenin, yani vücudumuzun bir ruhu yok.”
Daniel Dennett: “Aynen öyle, bir ruh (spirit) yok.”
Eduardo Punset: “Ne de can (soul)?”
Daniel Dennett: “Can olabilir, insan vücudunu ele alalım, ne buluyoruz? Birkaç milyar farklı hücre, canlı hücre, nöronlar-her türden hücre yani. Ama hücrelerden hiçbiri kim olduğumuzu ne bilir, ne de umursar. Bir şekilde, trilyonlarca hücreyle, bu faşist hücrelerle bir takım oluşturuyoruz ve bunlar köle gibi, davetsiz misafirleri kovuyorlar aynen kovandaki arılar gibi ve demokrasi, Barcelona veya Boston umurlarında değil. Hücrelerimiz tüm bundan habersizler, ama iki büyük hücre takımı, senin takımınla benimki, farkında olmadan pek çok şey biliyorlar.”
Söyledikleri çok açık değil mi?
Bir: İnsan ruhu diye bir şey yoktur.
İki: Bizi biz yapan hücrelerin, dolayısıyla organların bilinci yoktur.
* * *
Öyleyse, bir insanın beyni nedir? Vücudun patronu kimdir?
“Sadece beynin kontrolü için yarışan gruplar ve hizipler. Bunlar faaliyet grupları, hücre değiller, daha ziyade vücudun kontrolü için yarışan enformasyon modelleri bunlar.”
O zaman asıl soruya gelelim:
Eduardo Punset: “Beyne kim göz kulak oluyor, tabii biri göz kulak oluyorsa?”
Daniel Dennett: “Bu biraz ürpertici bir fikir. Beynin on milyar veya belki yüz milyar nöronu var ve iş bununla da bitmiyor. Tek bir nöron bile senin kim olduğunu bilmez, hiç umurunda değildir. Bunun için fazla aptallar. Dolayısıyla demokrasi gerekiyor; nöronlar takım halinde çalışır ve kimsenin denetimi olmaksızın birbirleriyle rekabet ederler, onları kimse denetleyemez. Bilinç veya vicdanın yüce bir efendisi olduğu yolundaki teori yanlış yani.”
* * *
Kitabı okurken allak bullak oldum.
İnsan denen varlığın bir ruhunun olmadığı tezi, bugüne kadar kurduğumuz bütün sistemleri altüst ediyor.
En başta dinleri.
Ölümü, ruhun bedenden ayrılması olarak tasarlayan ve bize kabul ettiren tektanrılı, çoktanrılı dinlerin hepsi birer hurafe mi?
Ya psikologlar, psikiyatrlar?
Hepsi birer şarlatan mı bu insanların?
Tabii asıl soru.
İnsan denen bu mükemmel makineyi, aptal, hiçbir şeyden habersiz hücrelerin meydana getirmesine ne diyeceğiz?
Bütün bu aptal, etraftan habersiz hücrelere emredecek, onları idare edecek bir patron yoksa, bizler nasıl farklı bireyler olabiliyoruz?
Bilim bunların cevabını aramaya devam ediyor.
* * *
Bütün bunlara evet.
Ama insan denen varlığın bir “ruhunun bulunmadığı” tezi beni allak bullak etti.
Üstelik söyleyen herhangi biri değil.
Eğer bir ruhum yoksa ben kimim?
Ölüm aptal, geri zekâlı, umursamaz hücrelerin yaşamaktan vazgeçmesinden ibaret bir şeyse, cennete veya cehenneme giden nedir, kimdir?
Benim kafam karıştı.
Bu pazar günü biraz siz de kafa yorun.
Demek ki “Ruhsuz” dediğimiz insanlar, aslında insanoğlunun en bilinçli varlıklarıymış.

Eduardo Punset-Lynn Margulis:
“Hayat Kitabı”, Çeviren Burak Bengi,
NTV Yayınları, 2010

Kaynak: http://hurarsiv.hurriyet.com.tr/goster/haber.aspx?id=15079844&yazarid=10&tarih=2010-06-20



Unutmadan İllallah ajandasını neymiş efendim o ajanda ateistler için okumam almam kullanmam çarpılırım vs gibi saçma saçma konuşan kişilere aldırmayın. Bir ateist olmasanız bile en azından elinize alıp incelemenizde fayda var (Sadece 4TL). Aklınızın kapılarınını bilgiye açık tutumanız dileğiyle hepinize mutlu günler dileyerek bu makalede yazmam gereken bölümü bitiriyorum.

Bu ajandayı hazırlayan bizler, inanma hakkına saygı duyuyoruz. Ama biraz daha derin bir saygıyı, inanmama hakkına duyduğumuzu da belirtmemiz gerek.
İnanmanın bir kez daha tartışılmaz bir şekilde insan varoluşunun temellerinden sayılmaya başladığı günümüz dünyasında, (ülkesine ve mekânına bağlı olarak) inanma hakkı örgütlü dinlerle, devlet bütçeleriyle, polis ya da asker kuvvetleriyle koruma altına alınmış durumda; buna karşılık, varoluşlarını inanma temelinde tanımlamak istemeyenler genellikle tekil, münferit ve örgütsüzler. Doğduğumuzda dinsel bir kimlik edindiğimiz varsayılıyor ve dünya karşısındaki duruşumuzu nasıl tanımladığımız sorulmadan bu kimlikler atfediliyor bize; üstelik yirminci yüzyılın sonlarında başlayan bu yeniden dinselleşme eğilimi siyasi, tarihsel bir gelişme değil de doğal bir oluşummuşçasına kabullenmemiz bekleniyor. Vicdana, adalet ilkelerine, ortak hukuk arayışına dayalı mutabakatlar oluşturmak yerine kendi seçimimiz olmayan kimliklerin sözcülüğünü yapmamız bekleniyor. Dolayısıyla, saygı duyup haklarının tanınmasını istediğimiz inanan kesimlerin bizlerin inanmama hakkını bertaraf edeceği kaygısından kurtulamıyoruz, ki gerek dünyanın gerekse ülkemizin tarihine şöyle bir göz atıldığında pek de yersiz olmadığı görülen bir kaygı bu.
Dinsel, etnik, cinsel vb. kimliğiyle yaşamak isteyenin bu haklarına sahip olması demokratik bir toplumun esasıdır kuşkusuz; ancak kendisini bu tür verili kimliklerle tanımlamak istemeyenlerin vatandaşlık haklarının da aynı tavizsizlikle savunulması, eşit ölçüde meşru bir haktır bizce.
İnanmama hakkının da bir insan hakkı olarak tavizsiz uygulanacağı bir dünya ve ülke umuduyla, bu ajandayı kendisine dinsel kimlik dayatılmasından illallah diyenlere sunuyoruz… — Metis editörleri
Hazırlayanlar: Müge Gürsoy Sökmen, Özde Duygu Gürkan, Özge Çelik, Eylem Can, Emine Bora, Tuncay Birkan

* Blackberry: 2002’de hayatımıza giren bu akıllı telefonları şu anda 28 milyondan fazla insan kullanıyor.

* Cep telefonları: Sabit telefonların pabucu dama atılalı hayli oluyor. Ayrıca ‘cep’ler aldatma mefhumuna da yeni boyut kattı. Tiger Woods gibi cep mesajı yüzünden yananları hatırlayın…

* Crocs ayakkabılar: Onları ya seversiniz ya da nefret edersiniz! Bu plastik ayakkabılarla 2002’de tanışmıştık, 2009’da çıktığı tatilde Michelle Obama’nın ayağında bile vardı.

* Çöpçatanlık: Tarihin her döneminde var olan çöpçatanlık kurumu internetle birlikte boyut değiştirdi. Artık çöpçatanlar eş dost değil, web siteleri. Üstelik artık karşı cinsle tanışıp kaynaşma yaşa da bakmıyor, ileri yaşlarda kurulan sanal arkadaşlıklar şaşırtmıyor.

* Dövme: Kelebek, çiçek gibi masum figürlerle başlamıştı ama son yılların trendi vücudun muhtelif bölgelerini anlaşılmaz Çince karakter ya da barkodvari rakamlarla donatmak. Yaş skalası da genişledi, orta yaşlardaki anneler de, 18 altı gençler de ‘dövdürüyor’.

* Facebook: Bu sosyal ağ sitesinin bir zamanlar sadece Harvard’lı öğrencilere mahsus olduğuna inanabiliyor musunuz? Şu anda 300 milyon kullanıcı Facebook’la iç içe yaşıyor.

* Google: Sıradan bir adresten çok beynimizin bir parçası adeta. Hatırlayamadığınız herhangi bir şey için Google’layın, kesin bir bildiği vardır!

* GPS: Kaybolmak artık eskisi kadar çok söz konusu değil. GPS takip sistemleri konumunuzu tespit etmek için elde ya da arabada harıl harıl çalışıyor…

* Havaalanında güvenlik: Uçağa binmeden önce ayakkabılarınızı çıkarmak zorunda kalmadığınız, kabine bir şişe dolusu su sokabildiğiniz günleri hatırlıyor musunuz? Küresel terör, havaalanı alışkanlıklarını değiştirdi.

* iPod: Dijital çağın ikonu haline gelen iPod’un hayatımıza topu topu 2001’de girdiğine inanmak ne mümkün! Çıktıktan altı yıl sonra 100 milyonuncu iPod satılmıştı. * Dijital fotoğraf makinesi: Herkesin elinde bir tane var… Anneanneniz şu anda son fotoğraflarını bir paylaşım sitesine yüklüyor olabilir!

* Kısa mesaj: Hla bu hbri okyr msnz? Umrz! Kabul edelim, son 10 yılın en büyük hâkimlerinden biri SMS’ti. * Magazin kültürü: Ünlülerin hayatına takıntı derecesinde merak her geçen dakika artıyor. Ünlülerden haberler akıtan siteler altın çağını yaşıyor.

* Online olmak: Her an internete, mail’lere ve sosyal ağ sitelerine bağlı konumdayız. İş hayatından bahis açılmayan tatlı pazarlar artık uzak bir rüya.

* Organik yaşam: Organik ürün çılgınlığı gıda sektöründe girişimcilere yeni ve bereketli kapılar açtı. Artık her şeyin en makbulü, organik olanı…

* Sexting: Cep telefonu kameralarından karşılıklı iletilen seksi fotoğraf ya da videolar daha çok ‘Yoksa benim çocuğum da mı…’ diye şüpheye düşen anne-babaların kâbusu oldu. Amerika’da 12-17 yaş gençlerin yüzde 15’i ‘sexting’le meşgul olmakta…

* Starbucks: Benzerleri ona hâlâ yetişemiyor, üstelik tıpkı ABD’de olduğu gibi, otobüs durağı misali her yerdeler! Elde karton bardak yürüyen çoğaldı.

* Twitter: 140 karakterle o an neler olduğunu, kimi nerede gördüğümüzü ya da akşama ne yiyeceğimizi paylaşmaya bu kadar meraklı olduğumuzu Twitter’dan önce kim bilebirdi ki?

* Ugg botlar: Crocs’lardan sonra böyle çılgınlık boyutunda sevilen başka bir ayakkabı modeli olmamıştı. Yaz-kış demeden herkesin ayağında…

* Wikipedia: Kitaplıktaki cilt cilt ansiklopedilerin üstü çoktandır ağır tozla kaplı. Açık kaynaklı bu sanal ansiklopedi çok kişinin işini kolaylaştırdı.

* Wii: Birbirinden gelişmiş bilgisayar oyunları okyanusunda, bu basit konsol, oyun bağımlısı olmayanların da gönlünü fethetmeyi başardı. Wii’ler aile boyu oynanan oyunların ve evde yapılan egzersizlerin önünü açtı.

* Yaşam koçları: Kimine göre onlar aslında lisans sahibi olmayan terapistler ama kimin umurunda? Her nevi yönlendirmeyi yapan yaşam koçlarının sayısı son hız artıyor.

* Yaşlanmak yok: Artık hiç kimse yaşlı görünmüyor! 50 yaşındaki kadınların kıyafetleri daha çok 18’lik kızlar için yapılmış gibi, 20’lerindeki kızlarsa 15’indeymiş gibi giyinmekte.

* ‘Yeşil’ furyası: Odalarımıza tasarruflu ampuller, kolumuza çevre dostu bez torbalar takıyoruz. Gezegenin geleceği için hiç bu kadar endişeli olmamıştık, son yıllarda her şey daha ‘yeşil’ bir hayatı mümkün kılmak için!

* Yoga: Doğuya ait bu mistik pratik Madonna, Gwyneth Paltrow gibi yıldız isimler eşliğinde hızla popülerleşti. 9-5 insanları için iş çıkışı yoga yapmak sıradan bir faaliyet adeta…

* YouTube: 2005’te hayata geçen video paylaşım sitesi YouTube, 2008’de artık politikacıların bile faydalandığı bir mecra olmuştu. Her ne kadar Türkiye’de yasal giriş yolları hâlâ tıkalı olsa da, benzerleri mantar gibi çoğalan YouTube zirveden ineceğe benzemiyor.

Kaynak: alpamisce.blogspotcom

http://www.youtube.com/user/GarajimdakiEjder

Arkadaşım Murtaza ile dersten bunalmış olan bedenlerimizi rahatlatmak için soluğu fakültenin kantininde aldık. Çaylarımızı yudumlarken laf olsun diye sordum. Kaç yaşındasın?

Murtaza:

- Yirmiiiiiii. Ne oldu ki? Sen kaç yaşındasın?

- 15 MİLYAR.

Murtaza haklı olarak ne diyorsun sen, aklını mı kaçırdın? Diye sorunca dur dedim acele etme açıklamama izin ver.

Şimdi şu çayın yanında afiyetle yediğimiz simitleri düşünelim. Bu simitler birkaç saat içinde midemizde parçalanarak moleküller haline gelecek ve kana karışacak. Bu moleküller bizim gibi yetişkin insanların vücudunda yüz trilyon hücreye taşınıyor. Her saniyede vücudumuzda beş milyon hücre ölüyor. Haliyle de bu ölen hücrelerin yerine, yediğimiz bu simit gibi gıdalardan gelen, olağanüstü bir düzende ayrılan ve gideceği yeri iyi bilen bu moleküllerin gelip bayrağı devralması gerekiyor. Yani anatomik olarak vücudumuz her saniyede ölüyor ve yeniden diriliyor. Düşünsene süt içiyorum kalsiyum kemiğe gideceğini biliyor. Ya yolunu şaşırıp gözüme giderse ne olacak? Gözüm kemik olur(!)

Aslında asıl sorulması gereken soru şu. Madem ki benim her saniye beş milyon hücrem ölüyor ve yerine yenileri geliyor. Öyleyse yeni gelen hücrelerin kaynağı nerededir? Simit simit olmadan önce neydi? Hamur. Hamurdan önce un. Undan önce buğday. Buğday nerden geldi?

Yani vücudumuz bir yandan su sızdıran bir yandan da içine su damlayan dibi çatlak bir kovaya benziyor. Yani çamurdaki toprak maddesinde ne varsa vücudumuzda da o var. Vücudun dörtte üçü sudur. Öyleyse 100 kg gelen bir insan 75 kg su taşıyor demektir. Geriye kalan 25kg’ın yarıdan fazlası karbon geriye kalanı da çeşitli mineraller, vitaminler ve yağlardır. Bunlar bize topraktan direk sebzeler yoluyla yada dolaylı olarak etini yediğimiz sebzeyle beslenen hayvanlardan geliyor. Buda bize ‘topraktan yaratılma’ ifadesinin basit değil tam aksine içinde derin anlamlar barındıran ekolojik bir gerçeği sunuyor.

-          Neyse yine çok konuştum, gelelim şu yaş konusuna. Topraktan geldik dedik. Bilim adamlarının söylediğine göre dünya BİG BANG (büyük patlama) olarak adlandırılan ve yaklaşık 15 MİLYAR yıl önce olan bir olay sonucunda yaratılmış. Toprak dünyada olduğuna göre ve bende topraktan geldiğime göre 15 milyar yaşında sayılabilirim.

Murtaza:

-          Tamam hadi gidelim, yoksa derse geç kalacağız İHTİYAR(!)

“İnsanoğlu hâlâ eskiden beri bildiğimiz gibi; hâlâ barbar, hâlâ şiddet tutkunu, saldırgan, açgözlü, rekabetçi… ve inşa ettiği toplum da bu değerler üzerine kurulu.”

Jiddu Krishnamurti

Zeitgeist belgeselinin 2008 yılında yayınlanan ikincisi Addendum (Ek), ilk belgeselde eksik olan bazı konuları izleyicilere sunuyor. Muhtemelen ilk belgeseli izleyen pek çok kişi, “tamam boğazımıza kadar battık, kâbul ama çözüm nedir?” diye kendilerine sormuşlardır. İşte bu belgesel bunun yanıtını veriyor.

İlk kısımda Amerikan federal bankacılık sisteminin modern para çarkı detaylı olarak inceleniyor. Bankalarda aslında varolmayan paraların yaratılması ve insanların borç temelli para politikaları yoluyla köleleştirilmeleri basit fakat detaylı olarak anlatılıyor.

İkinci kısımda Bir Ekonomik Tetikçinin İtirafları kitabının yazarı John Perkins’in ağzından CIA’in uluslararası faaliyetleri ve ülkeleri köleleştirme politikalarını dinliyoruz (Bu kısımda John Perkins tarafından ifade edilen uygulamaların şu anda Türkiye’de bizzat gerçekleştirildiğini düşünüyorum).

Üçüncü kısım, Venüs Projesinin mimarı Jacque Fresco’nun kaynak tabanlı ekonomi hakkında verdiği bilgilerden oluşuyor. Bu kısım en başta belirttiğim “çözümleri” içeriyor.

Dördüncü kısımda toplumun yozlaşmış sosyal değerlerinin (savaş, kanunlar, sosyal sınıflar, doğaüstü inanışlar, çevresel tahribat ve tiranlık) kaynağı olarak doğa kanunlarının desteklediği ortak yaşam biçimini tamamen reddedişimiz gösteriliyor ve sosyal değişim için gerçekleştirilebilecek bazı uygulamalar öneriliyor.

İyi seyirler…

Dr. Martin Luther King Jr.

2007 yılında yayınlanan ve o gün bugündür ciddi bir izleyici ve destekçi kitlesi kazanmasının yanında, ciddi eleştirilere de maruz kalan Zeitgeist belgeseli, toplumları yozlaştıran kültürel unsurları, hükümetlerin karar alma yetkilerini nasıl belli kişilerin şahsi çıkarları adına kötüye kullanabildiğini, ekonominin işleyişini ve uluslararası bankerlerin çevirdikleri kirli işleri ve tarihe yön veren olaylardaki rollerini ve bugün dünyada varolan kaosun temel nedenlerini ele alıyor.

Belgesel üç bölüm olarak hazırlanmış:

1. Anlatılmış En Müthiş Hikaye: Bu bölümde Hıristiyanlığın ve Yahudiliğin kökenleri inceleniyor ve diğer dinler ve mitlerle olan bağları tartışılıyor.

2. Tüm Dünya Bir Sahne: Belgeselin ikinci bölümünde 11 Eylül saldırıları inceleniyor ve tanıkların ifadeleri ile olayın içeriden gerçekleştirildiği ve Amerikan Hükümetinin saldırılardan sorumlu olduğu anlatılıyor.

3. Perdenin Arkasındakilere Aldırmayın: Yirminci yüzyılda Amerikanın dâhil olduğu savaşların yalnızca uluslararası bankerlerin ekonomik çıkarları için gerçekleştirildiği iddia ediliyor.

Büyük dosyalarda upload sıkıntısı yaşandığı için belgeseli 7 parçaya böldüm. İyi seyirler…

Nebe Suresi 33. Ayet
Diyanet Vakfı: NEBE’ 33. Göğüsleri tomurcuk gibi kabarmış yaşıt kızlar
Diyanet İşleri: NEBE’ 78/31-34. Doğrusu, Allah’a karşı gelmekten sakınanlara kurtuluş, bahçeler, bağlar, yaşıtlar ve dolu kadehler vardır.
Yaşar Nuri Öztürk: NEBE’ 33.Göğüsleri turunç gibi yaşıtlar

İnsan Suresi 13. Ayet
Diyanet Vakfı: İNSAN 13. Orada koltuklara kurulmuş olarak bulunurlar; ne yakıcı sıcak görülür orada, ne de dondurucu soğuk.
Diyanet İşleri: İNSAN
Yaşar Nuri Öztürk: İNSAN 13.Koltuklar üzerine yaslanarak otururlar orada. Ne güneş görürler orada ne de kavurucu soğuk…

Nisa Suresi 57. Ayet
Diyanet Vakfı: NİSA 57. İnanıp; iyi işler yapanları da, içinde ebediyen kalmak üzere girecekleri, zemininden ırmaklar akan cennetlere sokacağız. Orada onlar için tertemiz eşler vardır ve onları koyu (tatlı) bir gölgeye koyarız.
Diyanet İşleri: NİSA 4/57. İnanıp yararlı iş işleyenleri içinde temelli ve ebedi kalacakları, içlerinden ırmaklar akan cennetlere koyacağız. Onlara orada tertemiz eşler vardır. Onları en koyu gölgeliklere yerleştireceğiz.
Yaşar Nuri Öztürk: NİSA 57.İman edip hayra ve barışa yönelik işler yapanlara gelince, onları altından ırmaklar akan cennetlere koyacağız. Hep orada kalacaklardır, sonsuza dek. Orada kendileri için tertemiz eşler de olacaktır. Ve onları, en güzel biçimde serinleten bir gölgeye kavuşturacağız.

Hemen özetleyeyim.Yukarıda verilen ayetleri okuduğunuzda ayetlerin ortak bir noktası olduğunu fark ettiniz mi? İnanan, karşı gelmeyen, iyi işler yapanlara cennet vaat ediliyor. Ve bunun yanında dolu kadehler, bağlar bahçeler, altlarından geçen ırmaklar, ağaçların koyu ve serinletici gölgesinde bekleyen olgun göğüslü kadınlar var. Sonra koltuklar var ve bu koltukların olduğu yerde ne yakıcı sıcak ne de dondurucu soğuk var.

Şimdi sorguladığım ve çelişkiye düştüğüm yer şurası:
Yukarıdaki ayetlerde edilen vaatler sanki Araplara edilmiş. ‘Ne yakıcı güneş, ne dondurucu soğuk’ ifadesi çölleri anımsatmıyor mu size? Haram olan şarapları doyasıya içmek, iri göğüslü kadın değil kadınLAR ile birlikte olmak, serin gölgelerde oturup keyif sürmek, ırmakların dibinde koltuklarda oturmak, tamamen Arapların yaşadığı coğrafyanın eksikliklerinden değil midir?O zaman yukarıdaki ödüller tamamen Arapların ihtiyaç ve arzuları yönünde değil mi?

Araplar eğer yaşadıkları coğrafyada ırmaklara, bağlara bahçelere, bol bol serin gölgelere, normal ilkim koşullarına sahip olsalardı, istedikleri zaman istedikleri kadınlarla sex yapabilselerdi bu ayetlerin onlar üzerinde yaptırım gücü olabilir miydi? Zaten kendilerine vaat edilenler bildikleri tattıkları şeylerse cennette de böyle şeyler varsa cennet ne kadar ilgi çekebilirdi?

Bu ayetlerden şunu çıkartıyorum. Dünya üzerinde yasak -haram ne varsa cennette haram değil. Yapabildiğin kadar sonsuza kadar yap. Burada bir çelişki yok mu? Bunu sorgulamam şimdi günah mı? Cevabınız “evet günah” ise ve mantıklı bir cevabınız da yoksa eğer yorum yazmayın.Ama aksini belirtip yanlış düşündüğümü düşünüyorsanız beni aydınlatmanızı isterim ve bundan da mutluluk duyarım.

Birinci Mekanizma

Döngüsel Tüketim İhtiyacı

Parasal bir sistemde insanların rolleri temel olarak üçe ayrılır:
İşçi, Tüketici, İşveren (veya Malik/Müstahsil)

İşçi, “Maaş” veya parasal ödeme karşılığında işverene karşı sorumlu olduğu görevleri yerine getirir; işveren de “Kâr” (parasal ödemenin bir diğer biçimi) elde etmek amacıyla mal veya hizmeti Tüketiciye satar.

Kazandıkları parasal ödemeleri (“maaş” ve “kâr”) hayatlarını sürdürebilmek için mal ve hizmet satın almakta kullanan hem işveren, hem de işçi Tüketici olarak iş görürler. Tüketicinin rolü olan malların ve hizmetlerin satın alınması İşverenin “Kâr” etmesini, aynı zamanda İşçinin “Maaşının” ödenmesini sağlar.

Bir başka deyişle, İşverenin ticaretinin ve işçinin işinin devamlılığını sağlayan daimi ‘Tüketimin’ gerekliliğidir.

Şimdi, bu ödeme-tüketim döngüsünün (veya ‘döngüsel tüketim’) son bulamayacağını, aksi takdirde İşverene para gelmeyeceği, İşçinin ücreti İşveren tarafından ödenemeyeceği ve hem İşveren, hem de İşçi, Tüketici olarak döngüyü sürdüremeyeceği için tüm ekonomik yapının çökeceğini anlamamız önemli.

Sonuç:
#1 – ‘Döngüsel tüketim’ yoluyla ekonomik bütünlüğü devam ettirmek adına fiziksel olarak üretilen hiçbir şeyin    işlevsel ömrü kaldırabileceğinden uzun olamaz.

Diğer bir deyişle, üretilen her mal belli bir süre içerisinde kullanılmaz hale gelmelidir ki oyuncuları (tüketici/işçi/işveren) destekleyecek finansal sirkülasyon devam edebilsin. Bu vasıf “Planlı Eskitme” olarak tanımlanabilir.

Planlı Eskitme genellikle iki şekilde gerçekleşir:
a) Kasıtlı: Verimliliğin planlı olarak önlenmesi    yoluyla ürünün kullanılmaz hale getirilmesi.
b) Dolaylı: Üretimde maliyetten kaçınmak ve    müşterilerin      sürekliliğini sağlamak için çoğunlukla kalitesiz    malzeme/ucuz tasarım yoluyla kâr amaçlı kestirmelere   gidilir. Bu doğrudan adi mal olarak nitelendirilebilir.
[ör: Elektronik muhafaza için plastiğin kullanılması    hem firma, hem de tüketici için ucuzluk demektir fakat bu      malzemenin dayanıklılığı, örnek vermek gerekirse çok      pahalı olan titanyum metaline kıyasla azdır.]

#2 – Üretimin önceki sürümlerinin artan verimliliğini   dengede tutmak için yeni ürünlerin ve hizmetlerin sunulması işlevsel yararlarına ve sonsuz israfa   bakılmaksızın daimi olmalıdır.

ÖNSÖZ

Bölüm 1: Parasal Ekonomi > Kısım 1: Mekanizmalar & Sonuçları

• Döngüsel Tüketim İhtiyacı

- Bölüm 1: Parasal Ekonomi -
Kısım 1:
Mekanizmalar & Sonuçları

Terimlerimizi tanımlamak:
“Ekonomi” terimi genellikle ‘malların ve hizmetlerin üretimini, dağılımını ve tüketimini inceleyen sosyal bilim’ olarak tanımlanır.

21. yüzyılın başı itibariyle dünya çapında neredeyse tüm ekonomiler üzerinde hüküm süren mekanizma bir tür “Parasal Sistem”dir.  Parasal Sistemde işçi çalıştırmayı, üretimi, dağıtımı ve mal ve hizmetlerin tüketimini kolaylaştırmak için ‘para’ olarak bilinen bir ara değiş-tokuş aracı kullanılır. Ekonomik sistemin temeli olarak bu parasal değiş-tokuş aracının kullanımı “Parasal Ekonomi” olarak tanımlanabilir.

Gezegendeki neredeyse hiçbir ulus, ülke içi işlemleri için Parasal Ekonomi Teorisi dışında bir şey kullanmasa da aslında belli alternatifler mevcuttur. Genel konuşacak olursak bu alternatifler ülke yönetimi tarafından kontrol edilen sistemin derecesi ile alakalıdır. Düzenliden, düzensize doğru bir hareket sergileyen mevcut kademeli skala tipik olarak “Komünizm” (maksimum devlet kontrolü) ile başlar, Sosyalizm (kısmi devlet kontrolü) ile devam eder ve Kapitalizm (devlet kontrolü yok ya da çok az) ile son bulur. Bu ekonomik uygulama çeşitleri “Sosyal Sistemler” olarak tanımlanabilir.

Günümüzde dünyada hüküm süren Sosyal Sistem Kapitalizmdir. “Serbest Piyasa” olarak tanıdığımız bir diğer teorik kavramın şemsiyesi altında tutulan Kapitalizm, “üretim araçlarının özel kişilere ait olduğu, kâr amacı ile işletildiği ve yatırımların, dağılımın, gelirin, üretimin ve mal ve hizmet fiyatlarının çoğunlukla ‘serbest piyasa’nın etkisi ile belirlendiği ekonomik sistem.” olarak tanımlanır.

Esasen “Serbest Piyasa” “mal ve hizmet fiyatlarının tamamen satıcılar ve alıcıların karşılıklı rızası ile düzenlendiği; bu yüzden pazarın arz ve talep gücünün, devletin müdahalesi olmaksızın fiyatları belirlediği ve mevcut arzı tahsis ettiği” kontrolsüz bir ticari yönelimdir. “Serbest Piyasa” kavramının çok sayıda yorumu ve felsefe ekolleri vardır. Örneğin, ekonomik meselelere devlet müdahalesinin kesinlikle olmadığı “laissez-faire” kavramını destekleyen, hala kullanılmakta olan en uç ideolojilerden biri “Avusturya Ekolü”dür. Bu bakış açısıyla “sağlık” ve diğer devlet destekli ‘sosyal’ uygulamalar yersiz olarak değerlendirilir.

Genel terminoloji bir yana, Parasal Ekonominin en önemli vasıflarından biri “Değer Teorisi”dir. Bir ürün ya da hizmetin ‘değerini’ temel olarak iki faktör belirler:
1 ) Kullanılan malzemenin kıtlığı (bulunabilirliği).
2 ) Ürünü/hizmeti üretmek için gereken insan işçiliğinin miktarı.

Örneğin:
Elektrik ve gelişmiş endüstriyel teknoloji var olmadan önce basit bir gömlek üretmek için gerekecek zaman ve çabanın miktarını hayal edin. Ortalama süreç şöyle olabilir: toprak hazır hale getirilir – pamuk tohumu ekilir – yetişme süreci denetlenir – pamuk toplanır – tohumlar ayıklanır – pamuk ipliğe dönüştürülür – dokunarak kumaş halini alır – ve kumaştan gömlek yapılır.

Yukarıdaki senaryoyu insan emeği açısından ele aldığımızda gömleğin değeri epey yüksek olacak ve muhtemelen kapsamlı işçiliğine uygun bir fiyatla satılacaktır. Pamuk tohumunun fiyatı, önceki hasatın yan ürünü olması ve dolayısıyla kıtlık değerinin çok düşük olması nedeniyle göz ardı edilebilir. Bu nedenle gömleğin gerçek değerini, gerektirdiği işçilik belirler.

Şimdi, varsayımlar üzerinden gidersek; pamuk tohumu / su / güneş ışığı / toprak doğal bereketini sürdürürken üretim süreci hiç insan işçiliği gerektirmeseydi, o zaman gömleğin değeri ne olurdu? Belli ki bir değeri olmazdı.

21. yüzyılın başlarında Endüstriyel Makineler tarımsal ürünlerin ekimi ve hasatını üstlendiler; bu sayede tek bir çiftçi kendine ait 1000+ dönüm toprağı işleyebiliyor. Çırçır makinesi gibi tekstil gereçlerinin ortaya çıkması insan emeğine duyulan gereksinimi ciddi oranda azalttı. Endüstride bilgisayarların modern kullanımı sayesinde diğerlerine kıyasla Tarım ve Tekstil Endüstrilerinde bütünüyle otomasyona yönelen ani bir eğilim görüyoruz. Yani görünüşte sabit bir ekonomik kavram olan “Ekonomik Değerin” konumu bu teknolojik etki (üretim serbestliğinin/malzeme bolluğunun artması) nedeniyle ‘değer’ kavramını kuramsal olarak tümüyle ortadan kaldırabilecek bir revizyondan geçiyor.

Teknoloji ve otomasyon insan emeğini azalttığında ya da emeğin yerini aldığında, ‘işçiliği’ ‘fiyata’ denkleştirecek olan tahmini ‘değer’ de beraberinde düşer. Böylece üretimin ‘değeri’ işçilerin rolünü üstlenen makinelerin tasarımı ve bakımı ile belirlenecektir. Dolayısıyla daha etkili, dayanıklı ve sürdürülebilir olan işçi makineler, üretimin ‘Değerinin’ daha düşük olması anlamına geliyor.

“Kıt” kaynakların eksikliğini giderecek modern icatlarla birlikte makine otomasyonu modelinin bizi ürün ve hizmetlerin bir “değer” veya fiyat etiketi taşımadığı bir duruma getirebileceği sonucuna varıyoruz. Bu açıkça teorik bir anlam ifade etmiyor. Günlük yaşamlarımızda alışkanlık halini alan tecrübelerimizden dolayı birçok kişi için bu hesaba katılması zor bir durum. Görüşünüz ne olursa olsun gerçek şudur ki; otomasyon sağlayan makineler ile birlikte hızlı teknolojik gelişim modeli pek çok insanın, alışıldık bir ifade ile ‘yaşamak için çalışmasının’ yanında, bir şeyler ‘satın almaya’ çok az ihtiyaç duyacağı, teorik olarak malzemelerin ve üretim gereçlerinin oldukça bol ve etkili olduğu bir ekonomik ortam yaratabilir. Daha belirgin bir ifade ile makineler yavaş yavaş yalnızca büyük bir azınlığın yerini alsalar bile artan işsizlik, dallanıp budaklanma sistemik bir hal alacak ve tüm ekonomik sistem gittikçe daha istikrarsız ve işlemez hale gelecektir. Bu mesele Bölüm 2 ve 5’te daha geniş olarak ele alınacak. Şimdilik bu konuyu bir kenara bırakalım ve özellikle Kapitalizm bağlamında Parasal Ekonomilerin sistemle bütünlüklerini sürdürebilmeleri için gereken deneysel mekanizmaları inceleyelim. Bu bölümün kalan kısımlarında sistemin sürdürülebilmesi için gereken en önemli 5 yapısal vasfı, bunların ardındaki düşünceyi ve sonuçlarını mercek altına alacağız.

ÖNSÖZ

Bölüm 1: Parasal Ekonomi > Kısım 1: Mekanizmalar & Sonuçları

• Döngüsel Tüketim İhtiyacı

Zeitgeist Activist Orientation Guide kitabının Türkçe çevirisi ‘Aktivist Oryantasyon Rehberi’. Paylaşın, çevrenizdekilerin okumasını sağlayın arkadaşlar.

- ZEITGEIST HAREKETİ -
GÖZLEMLER VE YANITLAR
Aktivist Oryantasyon Rehberi

ÖNSÖZ:
Zeitgeist Hareketi, endüstriyel tasarımcı ve sosyal mühendis Jacque Fresco’nun hayatı boyunca yaptığı çalışmaları kapsayan Venüs Projesi’nin aktivist koludur. Yardımcısı Roxanne Meadows ile çalışan Jacque, halen Florida, Venüs’te yaşıyor. Şu anlaşılmalıdır ki, bakış açısının ve geliştirdiği fikirlerin tamamıyla kendisine ait olmadığını, bundan ziyade eski çağlardan günümüze kadar direnen bilimsel sorgulamanın evrimi ile ortaya çıkan eşsiz bir edinim olduğunu size anlatacak olan ilk kişi Bay Fresco’dur. Basit bir ifade ile, Venüs Projesi’nin temsil ettiği ve bu nedenle Zeitgeist Hareketi’nin onayladığı düşünce “Bilimsel Yöntem’in sosyal ortam üzerinde uygulanması” olarak özetlenebilir.

Sosyal-tasarım ve karar-alma mekanizması üzerinde Bilim ve Teknolojinin insancıl biçimde uygulanması sayesinde ilkel, kıtlıkla sürdürülen, çürümüşlükle dolup taşan dünyamızı son derece düzenli, dengeli, insancıl, sürdürülebilir ve verimli bir yere dönüştürmemiz mümkün. Bunu yapabilmemiz için kim olduğumuzu, nerede olduğumuzu, ne olduğumuzu, ne istediğimizi ve hedeflediklerimizi nasıl elde edeceğimizi anlamamız gerekiyor. Geneli bu kitabın ilk bölümünde de irdelenen mevcut durumu ele alırsak okuyucu, sadece başka bir istikamete yönelmemiz gerektiğini değil, yönelmek zorunda olduğumuzu anlamalıdır. Dünya çapında işsizliğin daha önce hiç tanık olmadığımız boyutlara ulaşması ile geçerli ekonomik sistem artan bir hızla çöküyor. Aynı zamanda çevreyi yok ederek “dönüşü olmayan nokta”ya davetiye çıkarıyoruz.

Çevresel yıkım, çatışma, yoksulluk, yozlaşma ve gezegenimizin müşterek sürdürülebilirliği ihtimalini azaltan herhangi bir diğer meselenin mevcut sosyal idare biçimleri tarafından çözülebilme ihtimali olmadığı kanıtlanmıştır. Bir canlı türü olarak büyümemizin ve ne kadar rahatsız edici, alışılmadık ve yabancı görünseler de gerçek problemlerin ve çözümlerin neler olduğunu sorgulamamızın zamanı geldi.

Temel nedenler, sonuçlar, kaçınılmaz olanlar anlaşılarak hâlihazırda yüz yüze olduğumuz ekonomik sorunlar, sonrasında yaşama ve topluma aslında neyin uygun olduğu değerlendirilerek türetilen çözümlerin sunulması kaydıyla bu çalışmada ele alınacak. Ek olarak, dönüşüm sürecini hızlandıracağını ümit ettiğimiz iletişim ve aktivizm yöntemleri sunularak hepimizin bu mücadeleye nasıl destek olabileceğine dair bilgiler verilecek.

Bu işe başlayanların bir anlığına durup kendilerine aşılanan bakış açıları hakkında düşünmeleri çok önemli. Belirli bir düşünce zincirine dâhil olarak zaman içinde büyüyen bir kimliğe bürünme ile birleşen insanlara ait değerlerin ve ideolojilerin çokluğunu ele aldığımızda, uzun zaman boyunca gerçek olduğunu düşündüğü kutsal değerleri gözden geçirmesi ya da hayatından çıkarması bir kişi için zor, hatta acı verici olabilir. Hepimiz için geçerli olan “kısıtlı bilgi”nin değişmezliği ile birleştiğine bu ‘ego’ ilişkisi, burada sunulan bilgileri okurken pek çok kişinin karşılaşacağı en büyük engeldir. Hepimizi kollayan gezegenimiz ile birlikte insan türünü bir bütün haline getirmek için bağlılığımız ve sadakatimizin sınırlarını pazar yerinin, geleneklerin ve ulus-devletin dar hudutları ötesine taşımamızın zamanı geldi. Dünyayı bölünmez bir organizma, tek toplulukta bir araya gelmiş sayısız yaşam biçimi ile donatılmış yaşayan bir varlık olarak görmemizin zamanı geldi.

Eğer doğa bize tek bir şey öğrettiyse, o da değişmeyen tek şeyin değişim olduğudur. Ütopya diye bir şey yoktur. Bu nedenle bir tür olarak üretkenleşebilmemiz için her konuda “fikirlerimizi değiştirebilmenin” uzmanları olmalıyız. Eğer bu konuya açık fikirlilikle ve bilinçli olarak yaklaşabilirseniz, burada ifade edilen fikirlerin dünyaya, kendinize ve insan ailemize bakışınızı en üretken, insancıl ve etkili biçimde değiştireceğine inanıyoruz.

ÖNSÖZ

Bölüm 1: Parasal Ekonomi > Kısım 1: Mekanizmalar & Sonuçları

• Döngüsel Tüketim İhtiyacı

Sözde 2006 da kıyamet kopacaktı bazı bilim insanlarına göre, ama kopmadı. Sözde 2009 dan önce dünyanın sonu gelecekti, gelmedi. Şimdi neredeyse 2010′a girdik. Bu sefer ortalıkta farklı bir söylenti kol geziyor. Maya takviminde 2012′de dünyanın sonunun geleceğine dair bazı kehanetler varmış. Kişisel olarak bu konuya da tıpkı diğer söylentiler ile aynı kefeye koyduğumu söyleyebilirim. Ancak dediğim gibi bu kişisel bir görüş. Dünya üzerinde milyonlarca kişi bu takvimdeki haberi merak ediyor ve astronomlara konuyla ilgili bir çok soru yöneltiliyor.

“Merak ettiklerinizi astronomlara sorun” adlı sitenin sahibi, Cornell Üniversitesi’nden Ann Martin insanların 2012 ile ilgili korkularını “Dördüncü sınıflardan bile ‘Ölmek için çok gencim’ türü e-postalar almak çok kötü. İki çocuk annesi bir kadın çocuklarının büyüdüğünü göremeyeceği için karalar bağlamış.” diyerek özetliyor. Guatemalalı Maya bilgesi Apolinario Chile Pixtun ise 21 aralık 2012 yılı ile ilgili kıyamet senaryolarının Maya takviminden değil, Batı’dan geldiğini söylüyor.

Meksika’da 1960 yılında bulunmuş bir tablette Mayalıların savaş ve yaratma tanrısının 2012′de beklenmeyen bir gelişmenin dünyayı etkileyeceğini söylediğine dair yazılar varmış. Metinde dünyanın nasıl ya da ne tarafından etkileneceğini anlatan bölümü okunamamış.(Eğer bölüm okunamamışsa o bölümün dünyayı neyin etkileyeceğini yazan bölüm olduğunu nasıl bilebiliriz?)

2012′de gerçekleşeceğine inanılan bu olayın kökleri aslında din ve inanç konularına uzanıyor. Günümüzde bazıları o tarihte gökten HZ.İsa’nın ineceğine inanıyor, bazıları ise bunu sadece Allah’ın bileceğini savunuyor ve bu tür şeylerden korkmamızı Allahtan korkmamızı nasihat ediyorlar. Çoğu inancın insan tarafından oluşturulduğunu varsayarsak (Mayalıların savaş ve yaratma tanrısına inanmaları, bazılarının ateşe, göğe tapması vs…) bu kehanetlerin asılsız olacağını ve 2012′de herşeyin yine aynı kalacağını söyleyebiliriz….

Ben bu videoda anlatılanları inanılmaz bir sadizm tasviri olarak görüyorum. Öyle ki dünyada tanık olabileceğiniz en iğrenç sahneler, bu videoda anlatılan ve Kur’an’da da aynı şekilde aktarılan cehennemin yanında masum bir çizgi film gibi kalıyor. Ateşten kıyafetler, irin içmek, zincire vurulmak, türlü işkenceler ve sonsuza kadar yanarak ölüp ölüp dirilmek; bunları tasarlayan Allah, ama “O SİZİ SEVİYOR“.

Saygısızlık etmek istemem ama bana kalırsa hiç bir canlı, suçu her ne olursa olsun böyle bir cezayı hakediyor olamaz. Kur’an’da anlatılan bu işkenceler bir ceza değil, ancak ruh hastası bir psikopatın fantezileri olabilir.

Düşünsenize, bir insan tüm bu işkencelere maruz kalacak ne suç işlemiş olabilir?: Müslüman olmamak.. İnsanlık için keşifler yapmış, canını sakınmadan ortaya koymuş tarihteki pek çok insan, sadece Allah’ın adını anmadıkları, namaz kılmadıkları için sonsuz bir sadizmin kölesi olacaklar. Peki Allah’ı bu kadar özel yapan ne? Diyelim ki gerçekten evren ve tüm bu karmaşık yaşam bize doğaüstü bir yaratıcıyı işaret ediyor. Peki neden Allah’a inanmalıyız. Müslümanlığın yaygın olduğu bir ülkenin vatandaşları olduğumuz için mi?  Ebeveynlerimiz müslüman olduğu için mi? Ama ya  Hıristiyanlar haklıysa? Ya da Yahudiler? Ya da dünyadaki binlerce dinin diğer inananları? Hangisinin doğru olduğunu gösterebilecek kesin bir kanıt var mı? Varsa neden insanlar doğru olan Tanrıyı bulamıyorlar? Neden Türkiye’de çoğunluk müslüman ve neden Amerika’nın %85′i hıristiyan? doğru Tanrı’yı bulmaya akılları mı yetmiyor? Eğer akılları yetmiyorsa neden böyle bir sorumluluk sırtlarına yüklenmiş? İnanın bana sorular uzayıp gidiyor ve tatmin edici cevaplar verdiğinizde vardığınız sonuç, bu adalet biçiminde birşeylerin yanlış olduğudur. Bu yazıyı okuyup benden nefret edecek kişilerin kendilerine, “ebeveynlerim hıristiyan olsaydı ben yine müslüman olur muydum?” diye sormalarını isterim. Araştırarak doğru dinin İslam olduğunu bulurdum diyenleri duyabiliyorum sanki.. Bunu diyenlerin çoğunluğunun diğer dinler hakkında hiç birşey bilmediklerini veya bilgilerinin sadece televizyondan ve cami imamlarından duydukları ile sınırlı olduğunu garanti edebilirim. İstatistiklerine bakarsanız tüm dünyada anne-baba dininden başka bir dini seçenlerin sayısı yok denecek kadar azdır. Bu, insanların doğru bir dini bulacak lükse sahip olmadıklarını gösteriyor. Bana kalırsa bunun nedeni kişilere çocuklukta aşılanan bilgilerin sonradan reddedilmesinin imkansız denecek kadar zor oluşu. Çünkü bu doğamızın gereği. Hayatı ilk olarak ebeveynlerimizden öğreniyoruz ve bu hayata tutunmamızı kolaylaştırıyor. Bununla birlikte ebeveynlerimizin yanlışlarını da alıp olduğu gibi sürdürüyoruz. Eğer bir Tanrı varsa ve gerçekten adilse, insanları kendisine ne kadar secde ettikleri ve isminin zikredilmesi ile değil, dünya hayatındaki icraatları ile değerlendirecektir.

Youtube’da gezinirken rastladığım bu video, Kur’an’ın nasıl korku üzerine inanç kurmaya çalıştığının bir örneğidir. Kur’an’ı okumuş biri olarak söyleyebilirim ki; Kur’an genelinde güzelliklerden değil, inançsızlıktan ve ahiret hayatının dehşetinden söz eder. Kur’an’da geçen terimlerin sıklığından da anlayabiliriz. En çok geçen terimler;

1. sırada: Kâfiler – 998 kere
2. sırada: Müşrikler ve Allah’a şirk koşanlar – 980 kere
6. sırada: Hesâb ve hesâb gününün dehşeti – 510 kere
7. sırada: Âhirete iman – 487 kere

Daha fazla söze gerek yok sanırım…

Her insan doğuştan tanrı inancına sahip…

Araştırmalara göre, tanrıya inanmaya programlanmışız. Doğuştan beyinlerimizde bulunan inanç merkezlerinde birşeylerin oluşması sonucu daha çocukken dine eğilim gösterebiliyoruz.

İnsan Beynindeki İnanç Merkezi

Bristol Üniversite’sinde gelişim psikolojisi profesörü olarak çalışmalarını sürdüren Bruce Hood’un, yaptığı araştırmalardan elde ettiği sonuçlar insan beyninin doğuştan doğaüstü inançlara fiziksel olarak bağlantılı olduğunı gösteriyor. Bu fiziksel bağ, insanların gelişimiyle birlikte din inancınında gelişmesinde büyük rol oynuyor.

Dini duygular ve bu yöndeki deneyimlerin beyinde bulunan bir bölgeye bağlı olması konusunda yapılan diğer araştırmalar da Gelişim Psikolojisi Profesörü Bruce Hood‘u desteklemekte.

İnançlardan Vazgeçilemez

Hood’un elde ettiği bulgular, Tanrı Yanılgısı’nın yazarı Richard Dawkins gibi, dine inancın, az eğitimden ve küçük yaşta din baskısı yüzünden olduğunu savunan ateistlerin düşünceleriyle ters düşmekte. Hood, bulguları doğrultusunda insanın dinden – din inancından uzaklaşamayacağını beyinde bir inanç merkezi olduğu sürece böyle birşeyin imkansız olduğunu belirtmekte.

Hood: “Araştırmalarımız gösterdi ki; çocuklar, doğal ve sezgisel muhakemeyle dünyanın nasıl döndüğüne ilişkin doğaüstü inançlara sahip olabiliyorlar. Büyüyüp geliştikçe, bu inançlar yerini daha mantıksal yaklaşımlara bırakıyor. Ama mantıkdışı, doğaüstü inançlara inanma eğilimi, dini inançta vücut buluyor.”

İnançlarımız kanıtlanma imkanı olan varsayımların bir bütünü olmalıdır. İnanacak noktaya varmak için ise bu varsayımları üretecek bilgiyle donanmış olmamız gerekir. Tepeden inme inanç ya tembelliğin ya da deliliğin sonucudur. Mevcut bilgiyi reddedip inanca sarılmak ve inancımızı doğrulamadan onun üzerinden bilgi ve eylem üretmeye çalışmak çoğunlukla ahlâki kayıplarla sonuçlanan bir insan hastalığıdır. Bilimi ele alalım: belli bir konuyu ilgilendiren bulgular ve bu bulgulardan edinilen veriler ile potansiyeli olan teoriler üretiriz. İşte bu teoriler inançtır. Ancak bu inancın somut temelleri vardır ve bu temel, bilgidir. Bilgi sayesinde inancımızın geleceğini belli oranda güvence altına almış oluruz. Bu aynı zamanda inancın inanç olarak kalmayacağını, doğrulanması ya da yokolması gerektiğini gösterir. Sonuç olarak bir inanç taşıdığımızı ifade edebiliyorsak, aynı sonuca çıkan tüm varsayımları değerlendirmiş olmalı ve bu varsayımları ve inancımızı bağlayan gerekli tüm bilgiye sahip olmalıyız. Aksi taktirde inancımızda samimi olduğumuzu söyleyemeyiz.

Her şeyden önemlisi inançlarımız yaşantımıza ve dolayısıyla yaşama birşeyler katma potansiyeli taşımalı. Bu amacı taşımayan her inancı aklımızdan silip atmak yapılacak en doğru şey olur.

Temeli bilgi olmayan ve zamanla daha büyük bir bilgi sunmayan inanç, yalnızca safsatadır.

Bölüm 5

Bölüm 4